Controle artsen (was Invaliditeit - nergens recht op)

[ITnetadmin]

Ja, dit soort voorbeelden gaan legio zijn de komende maanden.
Dit krijg je als de werkloosheidsuitkering als opvangbak dient voor een ganse reeks mensen die volgens de overheid "niet ziek genoeg zijn om een uitkering te krijgen", maar volgens de werkgevers "niet gezond genoeg om bij hen te werken".

Je moet voor eender welke ondersteuning van die aard, het equivalent van een 66% handicap scoren, maar er bestaat bij de VDAB ook een categorie "33% arbeidsongeschiktheid". Die mensen kregen tot nu toe enkel het recht om hun werkloosheidsuitkering niet te zien dalen voorbij "de tweede periode" (van de degressieve uitkering).

Als men geen job kan vinden in het "normale circuit", al dan niet geholpen met een statuut "individueel maatwerk" (aka de staat sponsort het brutoloon en de aanpassingen een beetje), dan blijft er enkel nog "collectief maatwerk" over (de vroegere "beschutte werkplaats"). Maar dat zijn uiteindelijk ook bedrijven die moeten presteren, en die nemen dus zelden mensen aan die niet fulltime meekunnen met het werktempo.
Vroeger had VDAB/GTB dan oplossingen zoals de sociale economie (eigenlijk vrijwilligerswerk met behoud van uitkering), of zelfs het intussen gekende statuut "niet toeleidbaar", waarbij ze eigenlijk toegeven dat die persoon geen reeele kans maakt (<5%) op een job in de economie zoals ze momenteel bestaat; die mensen werden dan vrijgesteld van de verplichting om actief op zoek te gaan naar werk.

Maar intussen valt die uitkering weg, en heeft men voor die mensen geen enkele bescherming voorzien.
De groep die in hetzelfde schuitje zit, maar nog nooit gewerkt heeft, die zijn wel beschermd.
Die kregen vroeger een "wachtuitkering" (onbeperkt in de tijd), maar toen die omgevormd werd tot de inschakelingsuitkering (die wel beperkt is in de tijd), heeft men speciaal voor de niet toeleidbaren een verlenging van die uitkering voorzien, de "beschermingsuitkering".
Mensen die daar nog onder vallen, zijn nu beschermd tegen de nieuwe regeling; maar iedereen die er ooit in geslaagd is om genoeg te werken om een werkloosheidsuitkering te krijgen, is nu vogel voor de kat.

De statuten die mogelijks kunnen helpen, zijn IVT of IT (federale uitkeringen), of alternatief zijn er in vlaanderen ook nog uitkeringen (bv PVB).
Arbeidsongeschiktheid is ook een mogelijke, maar die moet je aanvragen binnen de 30 dagen volgend op het einde van de uitkering.
Al die statuten hebben jammer genoeg allemaal eigen criteria die vaak niet op mekaar aansluiten, waardoor men snel door de mazen van het net valt.

En jammer maar helaas, hebben de controleartsen er vaak geen kaas van gegeten (dat zijn gewone algemene artsen, geen specialisten), en als men pech heeft is het ook nog ns eentje die erin is gestapt "om al de profiteurs nekeer aan te pakken". En ze hebben wel degelijk quota, waardoor ze soms mensen eraf gooien om de cijfers op te smukken; waarna GTB hetzelfde doet in de andere richting, en er dus mensen al jaren als pingpongbal gebruikt worden.
Briefje van de huisarts (nochtans een verplichte stap vaak), is nutteloos want "die praat zijn patient na"; dossier van de specialisten, wordt opzij geveegd wegens "die zijn betaald om die diagnose te stellen".
Mens dat niet mobiel is en het recht heeft op huisbezoek, verplichten ze naar de dokter te komen ("anders keur ik ze gewoon af"), en als ze eenmaal daar is, met hulp van vrienden enzo, dan is het "ze is toch tot hier geraakt, dan is ze mobiel genoeg; afgekeurd".
De ene keurt af, en hetzelfde bij beroepsprocedure, de volgende (met een identiek dossier) keurt goed want "uiteraard valt die persoon met die conditie daaronder".
De willekeur is totaal, en de verhalen zijn spijtig genoeg legio.

Nog een laatste tip mss: je hebt normaal gezien het recht om je te laten bijstaan, door je huisarts of specialist, bij een bezoek aan een controlearts. Ik raad aan van dat ook te doen, want anders durven controleartsen je wel ns straal negeren.

[boonpwnz]

Even een correctie @ITnetadmin een persoonsvolgendbudget is geen uitkering maar is een budget voor ondersteuning.

[ITnetadmin]

Klopt; het is dan ook een soep om er aan uit te geraken

Laat staan voor die mensen zelf, die vaak al wat zwakker staan in de maatschappij.

Trouwens, zelfs als ze hun weg zouden vinden, de wachtlijsten voor de aanvraag alleen al (voor mensen die begeleiding wensen) lopen op tot ettelijke maanden, en de aanvragen zelf kunnen ook makkelijk 6 maand aanslepen. Maar intussen denkt de overheid voor het gemak wel dat "die allemaal snel aan het werk zullen geraken".

[Dizzy]

@ITnetadmin Goede samenvatting van de situatie!

Het is een mooi voorbeeld van wat je krijgt als je het vangnet gaat verminderen, heel wat mensen vallen naast het net. Hier worden dat nu als behartenswaardige gevallen beschouwd maar de aanpak van het vangnet is er net gekomen door de algemene tendens om deze mensen simpelweg allemaal als profiteurs weg te zetten. Het zijn allemaal profiteurs tot men zelf profiteur benoemd wordt, dan ben je een slachtoffer van de bureaucratie en wat nog meer.

De regels worden strenger en dat is niet de fout van wie de controle MOET uitvoeren, integendeel. De controleartsen worden inderdaad onder druk gezet door nieuwe en strengere regels om zoveel mogelijk aan het werk te krijgen. Dat is niet onlogisch maar houdt in dat er voor sommigen problemen komen. De terug naar werk trajecten zijn een speerpunt van de regering.

Het probleem is dat er in de maatschappij een aantal mensen zijn die niet geschikt zijn om te werken in het systeem zoals het is (presteren, druk, stress, rendabiliteit,...). Niet geschikt kan fysiek zijn maar ook mentaal en dan heb je ook nog de verslavingsproblematiek. Anderzijds heb je de arbeidsmarkt die wel mensen nodig heeft maar uiteraard niet zit te wachten op de groep die ik net beschreef. Iedereen wil dus dat zoveel mogelijk mensen werken maar niemand wil zelf die mensen aannemen. Als men deze spagaat niet aanpakt zal men blijven aanmodderen. De sukkelaars zijn ook niet de mensen met veel macht/connecties en worden weggezet als profiteurs. Als ik de bedragen hier zie dan weet ik wel waarom ik full time werk en voel ik absoluut geen afgunst.

[heist_175]

Dit is anekdotiek natuurlijk (n=2): in mijn omgeving 2 behoorlijk rechtse rakkers, die tegen "profiteurs" zijn en zelf veel moeite doen om vooral geen/weinig belastingen te betalen, tot hun eigen vrouw iets voorheeft. Dan kon het manna niet snel en veel genoeg komen (en natuurlijk onbeperkt in de tijd). Terwijl een vangnet ook maar dat is: een vangnet, geen slaapplaats.
Een wollige tip: focus op wat wel nog kan en probeer daar iets mee te doen?

[phil48]

@Dizzy

Dé vraag is natuurlijk waarom er in ons land 3 tot 4 maal meer permanent arbeidsongeschikten zijn dan in de meeste buurlanden? Is ons land echt "ongezonder" om te werken of liggen de controles op misbruik bij ons gewoon lager?

Sowieso moet wie er recht op heeft van de voordelen kunnen genieten, maar de profiteurs (en iedereen kent er wel zo) moeten er écht uit om de SZ betaalbaar te houden...

[Dizzy]

Dat is een goede vraag maar het antwoord is waarschijnlijk ingewikkelder dan je zou denken. Het vergelijken van dergelijke cijfers is niet zo eenvoudig omdat de categorieën en sociale systemen vaak erg verschillen tussen landen, men telt dus telkens anders.

Ik vind persoonlijk ook dat men sneller moet ingrijpen en mensen niet te lang in ongeschiktheid moet laten. Voorheen werd men meer gerust gelaten en in feite afgeschreven. Mensen die lang in zo'n situatie zitten zijn moeilijk nog te activeren, zelfs als ze zelf willen dan nog is er geen vraag naar. Het is in feite hetzelfde probleem als bij de gevangenissen. Men weet goed genoeg dat het opleidingen zijn tot een hogere graad in de criminaliteit maar men wil er geen geld in steken. ook heractivering vraagt veel meer geld om mensen snel en goed te begeleiden naar aangepast werk. Ze laten doen is op eerste zicht goedkoper maar heeft op LT schadelijke gevolgen die ook duurder zijn.

Ik ben ook absoluut tegen echte profiteurs, mensen die perfect kunnen werken maar het principieel niet willen. Ik denk echter dat maar een beperkte groep daar echt onder valt, bij de meeste scheelt er vaak heel wat meer en meestal ook mentaal of op gebied van attitude. Je hebt er ook die niet onder een baas kunnen werken en dan maar zelfstandige worden, daar botsen ze dan tegen andere problemen en zelfdiscipline waardoor ze failliet gaan en verder afglijden.

[THeoMj]

Sowieso moet wie er recht op heeft van de voordelen kunnen genieten, maar de profiteurs (en iedereen kent er wel zo) moeten er écht uit om de SZ betaalbaar te houden...

De focus leggen op uitgaven is het NVA plaatje.
De focus waarom de inkomsten dalen voor de S.Z , geef er alvast 2 flexi jobs en salaris wagens.
Daar zwijgt men over.
Zolang men maar met dezelfde hamer blijft kloppen op minderbedeelden iedereen gaat in het verhaal mee met de tijd.

Het echte waarom er minder inkomsten zijn wordt over gezwegen.
En misbruik is niet oke.

[heist_175]

Het echte waarom er minder inkomsten zijn wordt over gezwegen.

Gezwegen?
Niet bepaald hé. Het is net één van de boodschappen die deze regering zo fel in de verf wil zetten: minder belastingen betalen.
Er zijn 3 redenen waarom er een dik begrotingstekort is:
- Militaire uitgaven
- Dikke belastingverlaging
- Teveel uitgaven

Dit is de verlaging:


En er is duidelijk geen geld voor:


En de regering Michel1 heeft al een megabegrotingstekort gerealiseerd, door die belastingverlaging.

Conclusie: echt "gezwegen" wordt er toch niet over, me dunkt?

[Matomatisch]

Klacht indienen bij de FOD dat het onderzoek niet uitvoerig is verlopen en een herziening vragen. Dat heeft geholpen bij mijn partner. In een privebericht wil ik je eventueel de situatie van ons uitleggen, want onze situatie is niet helemaal te vergelijken met die van jou. Je gaat wel iets van diagnose van een arts op papier hebben moeten staan.

[THeoMj]

Het echte waarom er minder inkomsten zijn wordt over gezwegen.

Gezwegen?
Niet bepaald hé. Het is net één van de boodschappen die deze regering zo fel in de verf wil zetten: minder belastingen betalen.
Er zijn 3 redenen waarom er een dik begrotingstekort is:
- Militaire uitgaven
- Dikke belastingverlaging
- Teveel uitgaven

Conclusie: echt "gezwegen" wordt er toch niet over, me dunkt?

Een start zou kunnen zijn beperking kostprijs salaris en bedrijfswagens.
Bvb een maximum van 40.000 € al daarboven uit eigen portemonnee.
Is me toch een raadsel waarom een zelfstandige thuis verpleger (ster) met een BMW x 5 op klanten bezoek gaat. (teveel uitgaven voor de staat)
Om het verschil te maken waarom is een Dacia minderwaardig, te goedkoop.
Ieder kijkt naar zijn eigen profijtjes en daarna gaat men klagen.
En de RSZ maar kreunen onder minder inkomsten.

Het militaire is een heel ander iets.
Wat bommen gaan gooien en daarna verwonderd over een vluchtelingen stroom richting ons land.

[heist_175]

Is me toch een raadsel waarom een zelfstandige thuis verpleger (ster) met een BMW x 5 op klanten bezoek gaat. (teveel uitgaven voor de staat)

Omdat die vermoedelijk meer uren doet dan in loondienst, een groot deel van haar loon als "aandelen" laat uitbetalen (kapitaal wordt weinig belast, arbeid wordt veel belast) én omdat die de truken van de foor met de nomenclatuur kent/gebruikt.
Mijn nieuwe tandarts (vorige is op pensioen) rekent het dubbele aan, "krijgt ge allemaal terug van de ziekenkas", omdat het kan. Er is veel te weinig controle op. En ocharme de tandartsen, de armoezaaiers wonen in halve of hele kastelen en rijden met €>100K auto's.

Het hoeft niet te verbazen dat als NVA/MR een meerderheid optuigt, de minderbedeelden afgetuigd worden en de controle aan de bovenkant "verzwakt". Dat is namelijk exact waar die partijen voor staan. Het is uw goed recht het daar niet eens mee te zijn (in België is het toegelaten een andere mening te hebben dan de regering), maar de verkiezingsuitslag is niet anders.

[boonpwnz]

Uiteindelijk zijn de flexi jobs, saladiswagens, cafetariaplannen en maaltijdcheques een gevolg van de ingewikkelde en dure belastingstarieven.

[heist_175]

een gevolg van de ingewikkelde en dure belastingstarieven

Helemaal niet.
In plaats van iets ten gronde te wijzigen, wordt er liever gefocust op een oplossing in een hoekje, liefst voor "de eigen achterban".
Zo blijft de loonkost artificieel hoog en krijgen de werkgevers tegelijkertijd miljarden aan loonsubsidies.
Zo blijft de belastingvoet artificieel hoog en krijgen werknemers allerlei "lekkers" (aftrekposten), waardoor de gemiddelde aanslagvoet beperkt, zelfs met een bovengemiddeld loon.
In de realiteit zijn zowel de loonkost als de belastingvoet dus veel "redelijker" dan op papier lijkt, maar elke belangengroep kan zich bedienen van die objectief waarneembare, maar niet realistische, cijfers.

[ITnetadmin]

Ik denk dat je veel mensen met een beperking (dat kan een arbeidshandicap zijn, een ziekte, maar bv ook ouderdomsgerelateerd) niet aan het werk kan krijgen zolang de bedrijven/werkgevers niet verplicht worden om ook mee te werken.
Begeleidingsdiensten genoeg, GTB heeft cursussen en stages a volonte, maar voor de bedrijven is er nul verplichting; waardoor trajecten vaak doodlopen wegens geen enkele geinteresseerde werkgever.
Genoeg verhalen over progressieve terug-naar-werk trajecten voor langdurig zieken, die gewoon op een "njet" van de werkgever stoten.

Mij lijkt de enige oplossing daar quota; dat heeft bewezen dat het werkt om een mentaliteit te veranderen, nl om meer variatie in het parlement te krijgen, of all places.
Bedrijven moeten leren dat zij niet alleen de vruchten kunnen blijven plukken en de lasten op de maatschappij afschuiven.
Zoveel mogelijk mensen moeten kunnen werken, en dat houdt dus ook in aangepaste jobs en masse aanbieden.
"Bij ons kunnen we geen aangepast werk voorzien" is een mentaliteit die eruit moet.

Voor veel mensen geldt dan ook nog dat ze een speciaal statuut vastgekregen hebben dat ze dreigen te verliezen als ze gaan werken (vandaag nog in het nieuws geweest). Die worden dan afgeschilderd als "tis voor het geld", terwijl velen van hen gewoon bang zijn om bij hernieuwde uitval die extra voordelen niet meer vast te kunnen krijgen (onder het "ziede wel dat het kan" motto), waardoor ze blijven vaststeken.
Een onvoorwaardelijke opvang bij hun status kan perfect gecombineerd worden met een inzet naar mogelijkheden; want blijkbaar telt "wie werkt moet meer overhouden" niet voor mensen met ziekte of handicap.

PS: je kan moeilijk landen met mekaar vergelijken inzake arbeidsongeschikten, omdat de statuten allemaal anders zijn, maar een van de redenen dat er minder in NL zijn dan in BE, wordt al wel ns toegewezen aan het feit dat in NL het bedrijf geen maand, maar tot 2 jaar loon moet doorbetalen bij uitval.

PS2: nog wat anekdotiek:
Ik heb genoeg verhalen gehoord uit de sector, zowel van lijntrekkers die alle achterpoortjes kennen, als schrijnende verhalen van mensen die opnieuw en opnieuw onterecht afgekeurd worden en moeten in beroep gaan (waarna ze hopelijk weer in orde zijn, tot de volgende controlearts het nog maar ns verpest), of over controleartsen die de eikel uithangen (ja, daar zijn er ook een aantal die hun "macht" misbruiken).
Maar deze anekdote geef ik nog mee: een paar jaar geleden in een vriendengroep een "potje" gelegd op cafe, en ns het voorstel gedaan om (gezien de uitstervende geldautomaten) gewoon 1 iemand (of de kas) te laten betalen, en iedereen gewoon het bedrag laten overschrijven. Kan perfect, toch?
Letterlijk *elke* zelfstandige en kleine ondernemer in de groep sputterde direct en luidop tegen; "ah nee he, enkel cash".

[Dizzy]

De werkgevers worden wel aangepord om mee te doen in het TNW traject maar je ziet al aan de manier waarop dat het minder streng is. WN's krijgen bestraffing terwijl WG's beloning krijgen. Er wordt wel een langere periode van eigen verantwoordelijkheid aan vastgehangen maar niet zo lang als in pakweg Nederland.

[Freec]

De werkgever zal 3000 euro krijgen als hij een langdurige zieke werk geeft. Zo zegt 'Vandenbroucke'... Het mag volgens hem ook 'een klein jobke zijn'.

We kunnen het ons al voorstellen. Een jobke voor 12 uur per week... Een jaartje later terug buiten... En weer ne nieuwe waarbij ze 3000 euro cashen.

Ik werk in de zorg, ik zie mensen terug geactiveerd worden maar ondertussen hulp nodig hebben van bvb familiehulp omdat ze hun eigen huishouden niet kunnen doen. Ik maak me zorgen.

[nerph]

Ik ga er niet te veel details geven maar ik ben langdurig ziek, en ik zit momenteel op invaliditeitsuitkering.

In 2021 had ik mijn uitkering al eens verloren, het RIZIV beweerden dat ik niet genoeg had gewerkt in het verleden om er op te mogen staan (wat niet waar was). Ik ging in beroep en na 2,5 jaar uiteindelijk gelijk gekregen.

De laatste maanden maak ik mij heel veel zorgen dat ik het opnieuw kwijt zal geraken, omwille van de huidige regering en hun aanpak. Ik heb nochtans wel een uitgebreid zorgnetwerk (psychiater, psycholoog, gezinszorg, enz...) die allemaal bevestigen dat het nog te vroeg is om betaald werk aan te kunnen. Ik doe wel momenteel vrijwilligerswerk een paar dagen in de week, ook met het doel dit uit te breiden tot evenveel uren als deeltijds werken. Ik werk samen met een arbeid trajectbegeleider hiervoor.

Ik wil ook gewoon meegeven dat de meeste mensen die in een gelijkaardig situatie zitten wel graag zouden kunnen werken, denk ik. Ik voel mij alleszins dagelijks schuldig dat de belastingen van anderen voor mijn leven moeten betalen, en ik zou niets liever hebben dat ik voltijds werk aankon.

[Dizzy]

Ik vind het moedig dat je je verhaal wil doen want de meeste mensen zijn te beschaamd en dat zien anderen dan weer als bevestiging dat er geprofiteerd wordt.

Voor recht op uitkeringen dien je inderdaad voldoende gewerkt te hebben of bijdragebons te hebben, dat kan ook via een vervangingsuitkering. Door wijzigende regelgeving is dat echter soms moeilijk om te bepalen en kunnen er dus fouten gemaakt worden.

Je zal inderdaad meer controle krijgen en de voorwaarden worden aangescherpt. Controleartsen worden ook gesensibiliseerd om strenger te zijn.

Ik hoop dat het voor u goed uitdraait en dat je weer back on track raakt.

[sukkelaar]

Ik wil ook gewoon meegeven dat de meeste mensen die in een gelijkaardig situatie zitten wel graag zouden kunnen werken, denk ik.

uiteraard
of je nergens recht op hebt is relatief. er zijn opties maar de clou is dat je alles zelf moet uitzoeken en in gang steken, ze komen niets brengen.
een invaliditeitsuitkering is zoals kindergeld of pensioen. Je hebt er recht op als je invalide bent,

[Dizzy]

Of je ergens recht op hebt is helemaal niet relatief, er zijn voorwaarden en je voldoet eraan of niet. Bij medische discussies is er uiteraard altijd een beoordeling door een arts maar je kan ook een second opinion vragen. Veel rechten worden niet automatisch toegekend omdat de voorwaarden telkens strenger worden en er dus ook steeds meer controles nodig zijn. Het zal altijd afwegen zijn tussen controleren op mensen die misbruik maken en het comfort van mensen die terecht aanspraak maken.

[boonpwnz]

Dat is juist het punt. Mensen willen de ziektekas afschaffen maar ze beseffen niet dat de methode hoe het nu werkt eigenlijk heel beschermd is.

Regering voert een maatregel in.
RIZIV werkt een controleringssysteem uit samen met hun diensten van DGEC(dienst geneeskundige controle en evaluatie) en DAC(Dienst administratieve controle) en de ziekenfondsen zelf worden beheersmatig gecontroleerd hoor het CDZ (controledienst voor de ziekenfondsen)
Dan heb je nog een externe auditor en interne auditoren

Hierdoor krijg je enorm veel regels en moet er enorm veel gecontroleerd worden. Maar dit is ten gunste van het lid/patiënt. Enkel de regering voert de laatste tijd inderdaad meer en meer controles in. Het rekenhof bekijkt dat dan ook van dichtbij.

[Dizzy]

Mensen handelen vaak tegen eigen belangen in. Ziekenfonds afschaffen is daar een voorbeeld van. Kijk waar men dat gedaan heeft en vergelijk. Nederland is een voorbeeld, na afschaffing betalen Nederlanders vele malen meer en zitten ze in ellenlange wachtlijsten en hebben ze minder vrije keuze. Ook hier heeft men delen geregionaliseerd. De Zorgverzekering begon redelijk bescheiden maar kost nu al 100 EUR voor iets dat je vroeger inbegrepen had in de verplichte ziekteverzekering. De vooruitgang, wat we zelf doen, doen we een pak duurder. De voorwaarden zijn dan ook nog eens een pak strenger. Iedereen betaalt maar weinigen hebben er ooit iets aan.

De controles worden opgevoerd omdat men overal profiteurs ziet. De controles kosten echter ook erg veel geld maar daar spreekt men niet over. In realiteit gebeuren de grootste fraudes echter door bepaalde acteurs in de sector die er via politieke lobby voor zorgen dat de controles op hen beperkt zijn en eigenlijk totaal onvoldoende waardoor misbruik bijna een systeem wordt. De zaak Sanders is maar één druppeltje op een zeer hete plaat. Stelen van zieken, erger wordt het niet.

[Joe de Mannen]

Goh, wie is een profiteur ? Diegene die nipt voldoet aan de voorwaarden ? Diegene die het geduld wel kan opbrengen om alle loketten af te lopen ? Diegene die denkt dat hij voldoet maar niet voldoet maar toch steun krijgt omdat er re weinig controle is ?

J.

[Splitter]

degene die permanent invaliditeit krijgt "vanwege een slechte knie" en vervolgens op cafe gaat zitten drinken & dansen (ja, zo heb ik echt eentje gekend, een 10tal jaar ofzo geleden)
ik denk dus dat er zeker controles genoeg moeten zijn, maar ik denk ook dat er wat menselijkheid moet zijn in de inzichten (iemand dat echt niet kan, gaat ook een hele voorgeschiedenis hebben wss)
...

maar ik heb mensen in elke groep gekend: echte profiteurs, mensen die niks krijgen ondanks dat ze het nodig hebben, mensen die veel krijgen terwijl ze nog wel wat kunnen, maar dat niet mogen (want anders riskeren ze alles kwijt te raken), en alles daartussen - het is geen eenvoudige balanceeract om de mensen die het nodig hebben te helpen (en er genoeg budget voor vrij te maken) vs de mensen die weten hoe ze moeten profiteren van het systeem.

misschien dat er een patroon is dat bepaalde artsen mensen helpen profiteren (vs anderen die het omgekeerde doen), maar als je dat dan zou koppelen aan gevolgen, krijg je weer andere shit, want er zijn al artsen te weinig (wat ook weer de fout van onze enorm slimme overheid is natuurlijk)

[sukkelaar]

Het voorbeeld van een kapotte knie,

mensen die hulp nodig hebben botsen op muren, mensen die wel krijgen waar ze recht op hebben zijn snel profiteurs, , anekdotische onzin zoals het kapotte knie wordt misbruikt om alles af te breken, het misbruik is absoluut marginaal, de onderbescherming, zoals bij de TS, gigantisch

de data zijn wat ze zijn
de mensen op invaliditeit zijn echt ziek en de drempels zijn extreem hoog, ook een zieke mens mag een pint gaan pakken. toch heerst er een discours van alsof ziek en gehandicapt zijn plezant is.

gewoon als test
mensen in rolstoel laat men bijna overal gratis binnen, hoeveel rolstoelen kom jij in eht dagelijkse leven of weekend tegen (leeftijd 20-40)?

[Splitter]

het voorbeeld dat ik geef is wel degelijk van profiteur.... die mens mag idd gerust op cafe, iedereen heeft recht op een sociaal leven.
maar als je trots gaat verkondigen invalide te zijn, vervolgens gaat staan dansen en zuipen op een knie waarvoor je permanent invalide bent verklaard, (terwijl er prima jobs zijn zoals callcenters, receptionist, of een hoop andere administratieve jobs waarvoor je echt niet veel op je knie moet steunen) kan gewoon niet, simple as that.
(en dan haal ik er nog niet bij dat hij zich liet naar huis rijden door zijn puberzoon, die dat blijkbaar al gewend was ook)

ik ken bv ook iemand die bechterew heeft en wel degelijk niet veel kan, en die nog lang wel gewerkt heeft - zij zit ondertussen ook volledig op invaliditeit, en dat is gewoon terecht, ook al kan ze op haar goede dagen nog redelijk "normaal" lijken, waardoor mensen haar zouden kunnen afschrijven als profiteur, terwijl ze dat niet is.
(maar je zal haar al lang niet meer "zot zien dansen")

geloof me, ik ken eigenlijk een hoop mensen die (een bepaalde mate van) invaliditeit hebben (al dan niet met een erkenning), en daar zitten er dus zowel bij die de erkenning niet hebben maar zouden moeten hebben, als die het wel hebben en eigenlijk misbruiken. (al zullen er ongetwijfeld mensen zijn die er meer kennen dan ik)

ik zou je voorstellen dit deel van mijn vorige post te herlezen: het is geen eenvoudige balanceeract om de mensen die het nodig hebben te helpen (en er genoeg budget voor vrij te maken) vs de mensen die weten hoe ze moeten profiteren van het systeem.

zelf kan ik eigenlijk ook niet volledig 100% "normale jobs" meer doen, maar dankzij een (gelukkige) overeenkomst kan ik (o.a) van thuis uit werken, waardoor ik wel nog steeds een (groot deel van) mijn sociale leven/kunnen opgeef, maar wel gewoon op de arbeidsmarkt kan blijven (en dus niet op zoek moet naar een erkenning van invaliditeit - hoewel dat natuurlijk de "work/life balance" zou beter maken).

er zijn nu eenmaal genoeg mensen die het (veel) meer nodig hebben dan mij, en er is gewoon niet genoeg budget om iedereen te helpen (los van dat alles versplinterd is, en sommige zaken gewoon het budget onterecht aantasten ook nog)

eigenlijk zou er 1 dienst moeten zijn dewelke alle mogelijke opties KENT, en die als single point of contact kan dienen voor iemand dat invaliditeit krijgt.
en die dienst zou dan bv ook moeten zeggen dat het sociale tarief voor internet tegenwoordig waardeloos is (je krijgt voor bijna evenveel een stuk meer bij de b-providers dan dat je nog krijgt bij telenet)

maar, zelfs als die dienst er zou zijn, dan zou dat nog steeds de stap zijn na de erkenning van invaliditeit, en dat blijft evenzeer een moeilijk punt:

- hoe gaat iemand die gezond is en je niet kent, bepalen of jij gezond bent? (dat kan nooit volledig objectief)
- hoe moet een land, dat uiteindelijk budgetten heeft, dat eerlijk gaan verdelen (en dus bepalen wie "meer waard is" of "meer afziet" dan een ander?
- en je kan natuurlijk ook niet verwachten dat er geen controle is (en iemand dat echt invalide is, zal daar ook niet veel op tegen hebben, als het menselijk blijft)

belangrijk is dat als je erkenning hebt, er toch gekeken kan worden voor bepaalde jobs (zoals bv part-time WFH) om je actief te houden op de arbeidsmarkt,
maar tegelijk te zorgen dat uitkeringen dan niet ineens verloren gaan "omdat je toch kan werken"

maar niets van dat zal de OP helpen, want dat is allemaal een stap voorbij de erkenning krijgen, dewelke de partner van OP dus niet krijgt.

echter, zelfs als ze dat krijgt, dan is er nog altijd een grote kans dat er weinig tegemoetkoming zal zijn, want dat zal nog steeds van het gezinsinkomen afhangen,
en als ze al aangeven dat dat "te hoog" is, dan zal een erkenning daar weinig aan veranderen (behalve natuurlijk sociaal tarief)

het enige wat OP zou kunnen proberen is "valsspelen" in de zin dat als ze ervoor kunnen zorgen dat ze voor het rijksregister geen gezin vormen,
de inkomsten apart verrekend worden, en dan zou ze wel bij het ocmw kunnen aankloppen.


(oh, en sukkelaar.... mensen met rolstoel laten ze misschien overal wel gratis binnen -hoewel dat zeggen best ook overdreven is-, maar heb je al eens gekeken op hoeveel plaatsen die mensen uberhaupt niet binnenraken door een te kleine deur, te hoge drempel, ongeschikte naar-buiten-draaiende of loodzware deur, of te kleine gangen ?)

[ITnetadmin]

Effe ter referentie:
Michiel Vandeweert, Belgie's bekendste progeriapatient, is volgens hem (uit een interview) "niet gehandicapt" want "zijn ziekte is niet erkend", wat betekent dat hij voor alle vragen om hulp apart geevalueerd moet worden; dit met vragenlijsten uit de jaren 60, a la "Kan je je veters binden? Kan je 10m wandelen?" etc...
Krijgt geen steun om zijn wagen om te bouwen, want "66% van de onderste ledematen haal je zoiezo niet als je niet in een rolstoel zit" (dixit controlearts).

(...) mensen die veel krijgen terwijl ze nog wel wat kunnen, maar dat niet mogen (want anders riskeren ze alles kwijt te raken)

Hier erger ik me mateloos aan; dat men bij het minste dat je terug iets doet er direct vanuit gaat "vanaf nu kan je alleen verder" en je een goed stuk van je rechten verliest, waardoor velen gewoon niet springen wegens geen garantie dat het vangnet er nog is als ze missen en terugvallen.

En supervaak komt het ook neer op "geen werkgever die iemand aan wil nemen die maar 60-70-80% van het werk aankan, want alle subsidies ten spijt moet het werk aan het einde van de dag wel gedaan zijn".

[on4bam]

Misschien is het nu anders maar William Boeva moest ook elk jaar op controle (men dacht blijkbaar dat hij ineens een groeischeut zou krijgen).

[ITnetadmin]

Ik betwijfel serieus dat het "nu anders is"; en bij elke controle riskeert iemand een slechte controlearts te hebben die met 1 pennentrek alles afpakt, terwijl zij maanden moeten wroeten om papieren, specialisten, etc in orde te brengen voor een eventueel beroep.
En die controle is enkel om te vermijden dat iemand "via omkoperij ofzo" aan een statuut geraakt dat niet gecontroleerd zou worden, maw voor het leven.
Maar intussen mogen alle anderen er wel voor opdraaien.


En daarenboven recent op tv nog gehoord dat "ziekte/gehandicapten/etc uitkeringen altijd lager zouden moeten zijn dan werkloosheidsuitkeringen, want we willen niemand *op ideeen brengen*"; maw, wees maar arm als ge iets hebt, want stel u voor dat de werkenden jaloers zouden worden.

[Splitter]

mogelijkse unpopular opinion, maar ik vind dat alles wat geld is, en dat niet "gewoon loon" is op een max "gecapt" zou moeten worden eigenlijk:

- maximaal wettelijk pensioen? 2500 net (je hebt dan toch niets meer af te betalen, en de kans gehad aanvullende pensioensparen te doen, waarom zou je een 5k wettelijk pensioen moeten hebben?)

- werkloosheid/ocmw uitkeringen? max 1500 net (het zijn, after all, uitkeringen bedoeld om beperkt in de tijd te zijn en te helpen overbruggen naar een job of andere situatie - al kan dat de eerste maanden wat hoger zijn afhankelijk van je laatste loon, en na een tijd lager om je toch te motiveren te gaan werken)

- invaliditeit? naar gelang je situatie en objectieve geschiktheid voor de arbeidsmarkt: max 1000 - 2500 (met alle mogelijke tegemoetkomingen dewelke niet puur voor medische kosten zijn geteld, en naargelang je kan/gaat werken, zonder dat vangnet onder je uit te trekken "omdat je gaat werken")

- ambtenaar? das voor de staat; dus ook budget van het land, plus de staat is er ten dienste van de burger; 3000 net (en "de staat" mag wat afslanken ook)

in de prive kan je dan verdienen wat je wil (of wat men denkt dat je waard bent) natuurlijk, dat is vraag/aanbod, maar daar zou wel een bepaalde mate van verplichting moeten zijn voor bedrijven van x grootte (hoewel ook dat weer een balancing act is, want als je te streng zou worden hoepelen ze gewoon op naar het buurland en gaat het geld van je land weer verdwijnen)

het is niet de bedoeling dat mensen rijk worden van invaliditeit of andere uitkeringen, of het pensioen - het is enkel om te zorgen dat je kan overleven,
en dan hoeven die bedragen niet veel hoger te zijn.

waar wel naar moet gekeken worden, zijn de kosten voor ziektes.... het is absurd wat sommige medicijnen of artsen hun honoraria kunnen kosten,
ondanks dat je als patient dan nog vaak een nummer uit een boekje bent dat ze moeten studeren voor ze je zien.

(of hoe de markt voor invalidescooters bv bestaat uit "je kan enkel een deel terugbetaald krijgen voor de goedkoopste, die eigenlijk ongeschikt voor je is" aan de ene zijde, en een hoop zwarte markt van "licht gebruikte" scooters die wel geschikt zijn die in het zwart schimmig gekocht en verkocht worden voor een prijs die lager is dan wat je zelf zou moeten afgeven aan bijdrage voor die ongeschikte scooter)

[sukkelaar]

het voorbeeld dat ik geef is wel degelijk van profiteur.... die mens mag idd gerust op cafe, iedereen heeft recht op een sociaal leven.
maar als je trots gaat verkondigen invalide te zijn, vervolgens gaat staan dansen en zuipen op een knie waarvoor je permanent invalide bent verklaard, (terwijl er prima jobs zijn zoals callcenters, receptionist, of een hoop andere administratieve jobs waarvoor je echt niet veel op je knie moet steunen) kan gewoon niet, simple as that.
(en dan haal ik er nog niet bij dat hij zich liet naar huis rijden door zijn puberzoon, die dat blijkbaar al gewend was ook)

anekdotes bewijzen niets, afhankelijk vd knie aandoening kan eht perfect zijn dat zittend werk ook neit echt een optie is. afhankelijk vd aandoening, bv pijn, is 40u per week werken ook geen optie.

ik ken bv ook iemand die bechterew heeft en wel degelijk niet veel kan, en die nog lang wel gewerkt heeft - zij zit ondertussen ook volledig op invaliditeit, en dat is gewoon terecht, ook al kan ze op haar goede dagen nog redelijk "normaal" lijken, waardoor mensen haar zouden kunnen afschrijven als profiteur, terwijl ze dat niet is.
(maar je zal haar al lang niet meer "zot zien dansen")

dus deze dame kan, net als de dansende man, op goede dagen ngo redelijk normaal lijken. ontkracht dit niet je eigen stelling over de profiteur?

geloof me, ik ken eigenlijk een hoop mensen die (een bepaalde mate van) invaliditeit hebben (al dan niet met een erkenning), en daar zitten er dus zowel bij die de erkenning niet hebben maar zouden moeten hebben, als die het wel hebben en eigenlijk misbruiken. (al zullen er ongetwijfeld mensen zijn die er meer kennen dan ik)

een kennissenkring is geen steekproef, je erkent de onderbescherming. wie een erkenning heeft en gebruik maakt van zijn recht misbruikt niets

ik zou je voorstellen dit deel van mijn vorige post te herlezen: het is geen eenvoudige balanceeract om de mensen die het nodig hebben te helpen (en er genoeg budget voor vrij te maken) vs de mensen die weten hoe ze moeten profiteren van het systeem.

het is geen balanceeract. de onderbescherming, TS, is massaal. - de wachtlijsten zijn massaal, - de drempels om toegang te krijgen tot hulp zijn extreem hoog - het misbruik is marginaal

er zijn nu eenmaal genoeg mensen die het (veel) meer nodig hebben dan mij, en er is gewoon niet genoeg budget om iedereen te helpen (los van dat alles versplinterd is, en sommige zaken gewoon het budget onterecht aantasten ook nog)

pensioen worden niet geweigerd omdat er geen geld is, kindergeld wordt niet geweigerd omdat er te weinig geld is, terugbetaling medicatie wordt niet geweigerd omdat er te weinig geld is. dit argument zie je enkel bij zieken, gehandicapten en invaliden. uw recht op hulp hangt niet af vh budget maar van politieke keuzes.

(oh, en sukkelaar.... mensen met rolstoel laten ze misschien overal wel gratis binnen -hoewel dat zeggen best ook overdreven is-,

hoedanook, wie misbruik claimt zou het zo kunnen zien. ander voorbeeld. koop een golden retriever, leer hem aan e lijn lopen, trek hem een hulphondjasje aan en ze laten u overal met da beest binnen want hulphond. toch zie jet het nergens. Nog zo'n voorbeeld van massaal misbruik.

[Dizzy]

Heel wat terechte opmerkingen maar ook toch veel voorbeelden van foute ideeën die wel populair zijn en blijven. Er wordt vaak aangenomen dat misbruik groot is terwijl dat vaak erg meevalt en soms minder dan de kosten van de controle. Men weet bijvoorbeeld niet dat er ook een groot deel ondergebruik is van bepaalde voordelen, mensen die dus rechten niet opnemen waar ze eigenlijk wel recht op hebben. Veel wordt ook door bepaalde stromingen gestuurd en continu herhaald waardoor de agenda erachter kan opschuiven. Eens je overtuigd bent van enorm misbruik zal je ook toegeeflijker zijn om dat "enorme misbruik" aan te pakken of zelfs het hele systeem op de schop te nemen. In feite komt het neer dat men je op zet tegen anderen/zieken.

Wie gaat bepalen of iemand al dan niet ziek is? Een dokter die daarvoor opgeleid is lijkt me logisch. Dat die Dr zelf niet ziek is speelt geen rol, het is zijn job om gezondheid te beoordelen. Net als elke beoordeling door mensen zal er altijd enige subjectiviteit zijn maar men negeert dat er veel en strenge regels zijn die deze controleartsen moeten volgen, ook deze waar ze het soms zelf niet mee eens zijn. De controle van de controleur bestaat dus ook en wordt enkel strenger waardoor ze zelf ook strenger moeten worden.

Heel wat controles zijn ook gevolg van slechte regelgeving waarbij de voorwaarden niet beantwoorden aan de praktijk. Regels aanpassen vraagt echter veel tijd en inzet terwijl politici al druk genoeg hebben om bvb te discussiëren over wat iemand op zijn hoofd zet.

Voor de rest blijft het een evenwicht zoeken tussen beperkte middelen zo goed mogelijk inzetten om zoveel mogelijk mensen te helpen en toch genoeg controle behouden om misbruiken te minimaliseren. Zo'n evenwicht zal altijd moeilijk zijn en blijven want er zijn veel grijze gebieden.

Acueel: Aandeel werknemers met beperking blijft al tien jaar steken
1 op de 448 werknemers in België heeft een fysieke, mentale, zintuiglijke of intellectuele beperking. Dat aandeel blijft al tien jaar hetzelfde. Vlaanderen doet het minder goed dan Wallonië en Brussel.

[Joe de Mannen]

mogelijkse unpopular opinion, maar ik vind dat alles wat geld is, en dat niet "gewoon loon" is op een max "gecapt" zou moeten worden eigenlijk:

Dit is duidelijk een pleidooi van iemand die het goed heeft, een mooi inkomen, mooi kan sparen, etc. Des mensens, je toetst alles aan je eigen leven en omgeving.
Wie meer heeft dan ik, is rijk.

Maar ik wil ze de kost niet geven die nog leningen af te betalen hebben na hun pensioen bvb.

Lonen ambtenaren cappen is geen goed idee, wel voor de begroting, niet voor de kwaliteit van het werk.

Onthou ook dat iemand die thuis "zit", thuis meer kosten heeft dan iemand die gaat werken. (verwarming, water, electriciteit, etc.. basisbehoeften)
Onthou ook dat iemand die niet gaat werken op een andere manier sociale contacten moet zoeken, of vereenzaamd blijven zitten.

Kortom, mooi pleidooi maar in mijn ogen nogal kortzichtig.

J.

[PeterP]

Ik ben persoonlijk reeds 4 jaar 100% invalide.

In die periode ben ik meerdere keren op controle moeten gaan bij een controlearts van de mutualiteit. Mijn ervaring is dat deze artsen zich volledig baseren op je medisch dossier. Met persoonlijke verhalen of hopen op empathie kom je daar niet ver.

Hier op het forum zie ik regelmatig berichten in de trend van "profiteurs van het systeem". Persoonlijk begrijp ik niet goed hoe dat mogelijk zou zijn, aangezien er - naar mijn ervaring - uitsluitend geoordeeld wordt op basis van objectieve, medische gegevens.

Kan iemand mij concrete voorbeelden geven van hoe er volgens jullie misbruik gemaakt kan worden van het systeem ?

Dit is een oprechte vraag, en ik stel ze niet omdat ik mij persoonlijk aangevallen voel.

[Joe de Mannen]

Ik ken geen voorbeelden maar ik kan me voorstellen dat je bij je eigen dokter, die je medisch dossier opstelt waar de controlearts zich op baseert, wel kan wegkomen met persoonlijke verhalen en empathie. Het gaan tenslotte nog steeds over mensen met menselijke daden en beoordelingen.

J.

[sukkelaar]

Eens je overtuigd bent van enorm misbruik zal je ook toegeeflijker zijn om dat "enorme misbruik" aan te pakken of zelfs het hele systeem op de schop te nemen. In feite komt het neer dat men je op zet tegen anderen/zieken.

misbruik is een excuus om af te breken en op lange termijn schiet men daarmee in eigen voet. dat tegen mekaar opzetten gebeurd nu al. de lat ligt zo extreem hoog dat velen die een njet krijgen zich onterecht behandeld voelen en dan afgunstig worden op diegenen die een ja gekregen hebben.

fraude?
https://www.riziv.fgov.be/nl/pers/inspe ... rslag-2023
bij het RIZIV 20 miljoen op een budget van 40 miljard. ik wil het darknumber gerust verviervoudigen hoor, het percentage blijft laag

dat geen geld argument vind ik altijd problematisch.
elk kind in Vlaanderen heeft onmiddleijk recht op kinderbijslag, een gehandicapte moet jaren op een wachtlijst wegens gebrek middelen.
da klopt ni helemaal

joe de mannen
het gaat over data en diagnoses, eens je over zware pathologieën praat zit je bij de specialist en ben je al lang uit het circuit vd lieve huisarts en is zijn impact minimaal

[Dizzy]

Controleartsen hebben inderdaad geen enkele reden om mensen onnodig te belasten, integendeel. Het is veel gemakkelijker om mee te gaan met de patiënt dan hem een voordeel te ontzeggen. Ik zou in ieder geval nooit dat beroep willen doen en dat is dan ook DE reden waarom men ook bijna niemand kan vinden die het wel wil doen. Je kan als arts vaak meer verdienen en met makkelijkere klanten dan als controlearts.

Die onterechte aanrekeningen gaat over "fouten" door zorgverstrekkers. Vaak zijn dat echter geen echte fouten maar gewoon een systematisch gebruik/misbruik. Het RIZIV is te beperkt in mogelijkheden om dit kordaat aan te pakken. Hoe zou het komen?

Ik vind ook dat men niet aan iedereen kindergeld moet geven, net zoals sommigen geen werkloosheidsuitkering nodig hebben en zelfs geen werk zoeken. Men geeft nu voordelen aan zij die het niet altijd nodig hebben waardoor er niet genoeg is voor zij die het wel nodig hebben.

[Splitter]

Er wordt vaak aangenomen dat misbruik groot is terwijl dat vaak erg meevalt en soms minder dan de kosten van de controle. Men weet bijvoorbeeld niet dat er ook een groot deel ondergebruik is van bepaalde voordelen, mensen die dus rechten niet opnemen waar ze eigenlijk wel recht op hebben.

ik kan enkel maar van mijn eigen situatie en kennis spreken, en heb geen cijfers van het percentage misbruik (zal ook niet zo eenvoudig te berekenen zijn natuurlijk),
maar ben wel benieuwd naar het percentage van de kost die naar controle gaat.
komt dat effectief uit dezelfde pot als het geld dat gereserveerd is voor ziekte/invaliditeit, of heeft dat "zijn eigen" pot?

wat betreft het deel ondergebruik: klopt, daarom dat ik ook aanhaal dat er 1 dienst zou moeten bestaan dewelke ook alles KENT, want het is heel vaak dat je het zelf moet uitzoeken, en als je dan een dienst gevonden hebt die kan helpen voor X, heeft die dienst geen flauw idee van dienst Y, dus blijft het "go fish".
en voor iemand die al veel te verwerken heeft, is dat soms onbegonnen werk

Dit is duidelijk een pleidooi van iemand die het goed heeft, een mooi inkomen, mooi kan sparen, etc.

i wish... ik wil mijn spaarboekje wel omwisselen met de meesten hier denk ik, maar het zou voor de meesten ongetwijfeld een slechte deal zijn.
(ik ga niet zeggen dat ik het slecht heb, ik heb nog steeds een dak boven mijn hoofd - mensen die moeten huren en op straat gezet worden en niets kunnen vinden, die hebben het slecht), maar om te zeggen dat ik het goed heb en mooi kan sparen, dat valt meer onder de categorie van "dromen zijn bedrog".

ik vind gewoon dat er geen (goede, sociale) reden is om te zeggen dat 1 iemand maar moet rondkomen met 1200 voor hard, nuttig werk (bv de rekken aanvullen van jouw winkel),
terwijl anderen die niets anders doen dan spelen met aandelen voor anderen (wat absoluut nutteloos zou zijn in crisistijden, dixit corona), met meer dan 5k/maand naar huis gaan.
(er mag verschil zijn, en er moet heus 'beloning naar prestatie' zijn, maar het verschil - en dan nog vaak in het voordeel van de minst nuttige beroepen om te overleven - is gewoon iets dat ik vreemd blijf vinden.)

natuurlijk is het iets meer "grijs" dan hoe zwart/wit ik het hier aanhaal, maar ik heb dan ook geen zin om een hele dag te werken aan 1 post, die dan toch veel te lang is,
en ongetwijfeld nog 100 dingen vergeet mee in te calculeren.
maar moet een politieker die beslist hoe iemand met 1200 / maand moet rondkomen, echt naar huis gaan met +5K? dat is van de pot gerukt, want dan heeft die mens geen enkel idee van hoe het is om te leven met een laag inkomen, en is die dus niet capabel om daar correcte beslissingen over te nemen.
en uiteindelijk, als politieker, zou je toch moeten "willen werken om je medemens te helpen" en niet "om je zakken te vullen" (i know, ideaalbeeld)
(of heeft diezelfde politieker, die geen risico's neemt, zoveel meer gedaan om dat geld te verdienen dan een agent die zijn leven op het spel zet voor onze veiligheid?)

Maar ik wil ze de kost niet geven die nog leningen af te betalen hebben na hun pensioen bvb.

zoals gezegd ga ik er idd wel vanuit dat je wat gekocht hebt voor je 40, en dit ook afbetaald is bij je pensioen (65+), again, dit is een uitgangspunt dat realistisch zou moeten zijn, maar niet altijd zo is - grijs dus, waar ik het voor de eenvoud zwart/wit hou

Lonen ambtenaren cappen is geen goed idee, wel voor de begroting, niet voor de kwaliteit van het werk.

ergens ben ik het daar wel mee eens, maar anderzijds denk ik dat "meer geld geven" ook niet noodzakelijk tot betere kwaliteit zou leiden,
dat hangt eerder van de motivatie van de werknemer af en niet zozeer van hoeveel geld die krijg (al is A natuurlijk wel gerelateerd aan B, dat weet iedereen)

Onthou ook dat iemand die thuis "zit", thuis meer kosten heeft dan iemand die gaat werken. (verwarming, water, electriciteit, etc.. basisbehoeften)
Onthou ook dat iemand die niet gaat werken op een andere manier sociale contacten moet zoeken, of vereenzaamd blijven zitten.

klopt - maar dat concept van kosten is nu met dat piek-ding ook al genegeerd in de andere richting, want iemand dat wel gaat werken en dus savonds thuiskomt en de was/koken/... moet doen, heeft ineens een piek, en daar zeggen ze tegen "je moest het maar spreiden",

en wat betreft het sociale contact: daar geef ik je deels gelijk in, het werk KAN een plaats voor sociaal contact zijn, maar ook net niet,
maar het is natuurlijk wel zo dat de mens over het algemeen sociaal contact nodig heeft - en dat is voor invaliden vaak ook onvoldoende bereikbaar,
maar vandaar dus die "ene dienst die alles kent als aanspreekpunt" want er zijn wel genoeg initiatieven (hoewel vaak met te weinig verpleegkundigen of begeleidende),
maar veel mensen WETEN daar gewoon niet van.

Kortom, mooi pleidooi maar in mijn ogen nogal kortzichtig.

helaas is het idd allemaal zo eenvoudig niet, en ik weet, zoals ik al zei, dat het een heel unpopular opinion is,
maar anderzijds ben ik iemand die denkt dat we over dit en 20 jaar gewoon niets geld meer hebben voor degenen die het het meest nodig hebben,
en dan kan je blijven aanmodderen en de kleine euro's proberen te schrapen, of voorstellen dat er gewerkt zou worden naar een echt "sociaal" land
(maar, meer realistisch is dat het merendeel van europa in een US-mindset zal terechtkomen denk ik)

Kan iemand mij concrete voorbeelden geven van hoe er volgens jullie misbruik gemaakt kan worden van het systeem ?

dat is (of was), denk ik, vooral door bepaalde artsen en "vriendjespolitiek", en misschien dat de regels ooit te soepel waren (after all, er is ooit iemand ook "gepensioneerd na 40 jaar te gaan doppen", dus het zou zomaar kunnen) ?

hoe het precies kan, heb ik dus geen persoonlijke ervaring mee, maar ik heb wel een aantal mensen gekend die zeker niet zo invalide waren als dat ze toegekend hadden gekregen. (again though: ik spreek niet "over dit jaar", ik spreek in die gevallen van zo'n 10 jaar geleden, dus dat kan ondertussen ook anders zijn, en ik heb ze ook niet gevraagd hoe ze het gedaan hebben)

Ik vind ook dat men niet aan iedereen kindergeld moet geven, net zoals sommigen geen werkloosheidsuitkering nodig hebben en zelfs geen werk zoeken. Men geeft nu voordelen aan zij die het niet altijd nodig hebben waardoor er niet genoeg is voor zij die het wel nodig hebben.

dit dus, en ik zie dat enkel maar erger worden, want het geld gaat steeds sneller op, en niemand lijkt geneigd te zijn te besparen waar het prima kan (zoals in de politiek en het koningshuis, om een paar grote kostenposten op te noemen)

[Dizzy]

Alle budget dat naar controle gaat, kan niet naar de noden zelf gaan. Hoe meer je controleert, hoe minder je kan helpen dus.

Een dienst die alles kent is een utopie en eigenlijk zou dat het RIZIV moeten zijn maar ook zij gaan enkel over de ziekteverzekering terwijl de sociale zekerheid nog andere takken heeft. Het is zo'n uitgebreid domein dat niemand alles kent. Er bestaat ook niemand die alles van IT kent...

Er bestaan diensten die je kunnen bijstaan voor hulp en velen overlappen elkaar deels. Er is het OCMW, sociale diensten van ziekenfondsen en andere maatschappelijk werkers,... Onze "organisatie" met regio's en nog lokalere afdelingen maakt het ook niet eenvoudiger. De regionalisering heeft veel systemen nodeloos ingewikkeld gemaakt, naast duurder en strenger.

Er zal altijd verschil in verloning zijn omdat verloning ook niet eerlijk is en nooit zal zijn. Een vuilnisophaler zou anders een dikke pree trekken
Hetzelfde voor iedereen is communisme en werkt ook niet. Het leven is niet eerlijk maar er zijn uiteraard te grote verschillen. Bvb binnen zorgverstrekkers zelf heb je ook grote verschillen waarbij de hardste werkers ook niet het hoogste loon krijgen.

Over politici heb je gelijk, vaak weinig voeling met realiteit. Oproepen om te bezuinigen op werkloosheidsuitkering maar zelf genieten van een ongelooflijk riant systeem waar men telkens vergeet wat aan te doen

Wie spreekt dan over meer geld geven aan ambtenaren? Zowat elke bezuinigingsronde komen ze wel op een manier aan de beurt en telkens blijven ze afgeschilderd worden als profiteurs. Iedereen kan zich echter inschrijven voor een job bij de overheid, velen zullen er begrijpelijkerwijze voor bedanken. Waarschijnlijk omdat het te goed betaald wordt

Er is altijd geld als men iets als prioriteit beschouwd maar nu is elkaar de kop inslaan weer prioritair en dus geen geld voor sociaal beleid. Voor onze leefomgeving is ook geen geld maar voor onnodige lokale luchthavens wel...